Gnocchi zonder

'Mag ik één maal de Gnocchi Putanesca, maar dan zonder de putanesca?' 'Pardon, u wilt alleen de gnocchi, geen saus, weet u dat zeker?' 'Ja, ik weet het, ik ben een beetje een rare eter, maar ik wil wel alleen de gnocchi.' 'Zal ik er dan alleen wat tomatensaus bij doen, dus zonder die heerlijke, sappige calamari olijven, knoflook en ansjovis?' 'Nee nee, alleen de gnocchi'.

Mijn gedachten dwaalde af naar dat Jiskefet fragment van de Lullo's waarin ze een pizza bestellen met artisjokkehartjes maar dan zonder die artisjokkehartjes... echt... heb ik dit?

'Oke, maar u moet weten, wij frituren de gnocchi, en daarna voegen we de puttanescasaus toe, die dan nog even in de krokant gefrituurde korst van de gnocchi trekt, want gnocchi smaakt van zichzelf eigenlijk naar niks, nou ja, in de verte dan naar een ongezouten gebakken aardappeltje.' 'Ja, dat is prima, kan ik dat bestellen?' 'Nou ja, als u dat wilt. Ik kan ook een frikandel of een dropveter in de frituur gooien, maar dat is niet waarom wij dit restaurant zijn begonnen. Maar als dit een dringende wens is, ja, dat kan. Zal ik er dan wat mayonaise bij doen of ketchup?' 'Neeneenee, alleen de gnocchi, gefrituurd, lekker.'

'Zeg Daan, deze klant wil alleen een portie gefrituurde gnocchi, wat rekenen we daarvoor?' 'Nee hè, echt? Nou, doe maar € 5,-'. Een portie friet is goedkoper, maar goed, dat zei ik er niet bij. Voor ons is iedere Euro er een. Want horeca is leuk, maar hard werken en slecht verdienen.

Meneer eenvoud zag er bij nader inzien ook wel uit als een minimalistische smakeloze eter. Middelbare leeftijd, graat mager, gekleed in een terlenka broek, een te groot lichtblauw overhemd met korte mouwen, grijze kunstlederen schoenen en een keycord om z'n nek met een soort van ID-kaart daaraan. Vast en zeker behorend bij een groep, op weg naar het jaarlijkse buschauffeurscongres. Uit die groep gevlucht, op zoek naar een ultiem eenvoudige maaltijd. Dus niet de in Station Bergweg standaard verkrijgbare maaltijden als hamburger/friet, een royaal belegde pizza of een vette taco met pulled pork. Nee, dat leek mij niks voor hem.

In deze foodhall constructie runden wij daar op dat moment tijdelijk, het pop-up restaurant LOCAL'S, met onze gevarieerde tegenhangers zoals spaghetti assassina, gnocchi puttanesca, ravioli met doperwten/mascarponevulling in boter munt/salisaus, sardines met salade en boter op brood, en ciabatta met schnitzel en yoghurt/augurkensaus. Jaja, kom er maar op. Geen vet, (bijna)geen vlees, puur anders en puur lekker. Maar nee, dat was allemaal nog niet puur genoeg, onze buschauffeur wilde alleen gefrituurde gnocchi... zonder. Na ja.

Ik reken af, frituur een portie gnocchi, (een beetje meer dan normaal, want ja, je weet het niet, misschien kwam hij wel uit een oorlogsgebied en had hij echt honger), doe er ongevraagd los toch maar een klein beetje zeezoutvlokken bij en breng het bij hem. Hij neemt het hongerig in ontvangst.

Terwijl we verder gaan met onze mise en place en de overige bestellingen zie ik hem aandachtig eten, bijna smakelijk. Hoewel, kan je dat zeggen? Is dit echt lekker? Honger maakt rauwe bonen zoet, zei mijn moeder altijd. Maar ja, die heeft nooit geweten wat gnocchi was, laat staan zonder.